Her bu sayfayı açışımda bekliyorum öyle... Ne yazsam diye... Aklımdan bir sürü şey geçsede hepsini yazıya dökmekte zorlanıyorum... Aşkımı yazmaya korkuyorum... =( ya da onunla ilgili korkularımı yazmaktan... Güzel şeyler yazmak istiyorum ama içimdeki huzursuzluk buna engel oluyor... Neyi nasıl nerden anlatsam bilemiyorum... Herşey çok garip hayatta... Bazen o kadar güzel oluyor ki herşey inanamıyorum bu kocaman bir korku yaratıyor bende... Bazende çok zor oluyor herşey nasıl başa çıkacağımı bilemiyorum... Kafamda bir sürü plan var... Ama hiç birini hayata geçiremiyorum... Tek düze yaşamak beni sıktığı gibi "Bitanem"i de sıkar diye korkuyorum... Çünkü hala isyan etmediysem birşeylere bu sadece "O"nun içindir... "O"nunla, en sıradan şeyler bile büyüleyici geliyor bana... Sanki "O" yokken ben yaşamıyormuşum, sanki "O"nunla doğmuş büyümüşüm... Hayatımın merkezine oturttum, dünya "O" olduğu için dönüyor... Bir çok felaket "O" var diye beni bulmuyor... Ama bir yandan da olumsuzlukları düşünüyor insan... Hiç ummadık anda akla gelebiliyor birgün gidebiliceği... Soruyorum sonra... Yüzüne bakıyorum ama kendi kendime konuşuyorum...
- Sen gidersen ben ne yaparım diyorum ??
Sebepsiz gözlerim doluyor... Tamamen bozuk psikolojinin meyveleri bunlar biliyorum... Ama çoğu zaman engel olsamda oluyor işte... Hiç bir güzel şeyi bunları düşünerek mahvetmiyorum tabiki... Çünkü o zaman doktorluk boyuta gelmiş olurum... =)
Bildiğim birşey daha var ki acılara çok dayanıklı olduğum... Aslında bu her insanda olan birşey ama bazen insanlar kolayı seçiyorlar boşvermiş yaşıyorlar hayata değer katmaktansa... Benim değerim "Sevgilim"... O bana "Hediye"... Eşsiz güzellikte... Giderse bile dayanırım yokluğuna ama öldürmem gömmem asla içime... Yinede yaşarım onla ben... Koyamam kimseleri yerine...
Bir sürü güzel şey düşünüyorum "O"nla ilgili... Hepsine gerçek olucak umuduyla sarılıyorum... Ve sarılarak uyancağımız o tatili bekliyorum...........


Amaçsız başlanılan bir yazı bile bağlanıyor işte biryerlerden biryerlere... İnsan her kafasından geçeni tuşlamaya başlıyor birden... Bir de bakmışız dökülmüş içimizden geçenler sıralanmışlar önümüze... Ama ilaç gibi geliyor paylaşmak bunları... Bir dosta anlatmaktan daha kolay oluyor... Ben ki dost arkadaş kavramlarını çoktan kaybettim... Hayatımdaki insanları neye göre sınıflandıracağımı bilemiyorum... Herkesi olduğu gibi kabul ettiğim halde işler neden sarpasarar ki ?? Neden insanları tanımak bu kadar zor... Bazen çok yakın hissettiğiniz insanlar neden birden uçurumun diğer kıyısında... Samimiyet denilen şey bozulabilcek birşey mi ?? Kim yalancı, kim kendini kandırıyor ?? Yine ortaya "Sevgilim" çıkıyor... Onun arkadaşları ve arkadaşlıkları... Çok farklı gerçekten... Nerden buldun "aşkım" o güzel insanları sen... =)
Benim "bitanem" hem sevgilim hem arkadaşımdır benim...
Çevremde hiç kimseyi bulamıyorum bazen yürekten tamamen gerçekten...
İş yerinde bile o kalabalıkta yalnız kalıyorum... Bir elin 5 parmağını geçmiyor canım benim, abim, ablam dediklerim... İnsan özlüyor bazen olmayan arkadaşlarını... Sarılası geliyor her dost görünene... Sarılmak öyle gariptir ki bağlar insanları birbirine ve en güzel sevgi gösterisidir bence hem arkadaşı hem aşkı samimiyse çok güzel anlatır...
Bir annem birde sevgilim sarılabilir sadece öyle... Şeeeeeeyyyy... =( birde ablam sarılırdı...

TEŞEKKÜRLERim VAR!!!

MAYDANOZ BLOG topluluğuna teşekkür ederim bloguma değer veripde sayfalarında paylaştıkları için... =) Gerçektende gurur verici birşey ve bu gururda garip birşey... Çünkü işin aslı bir blogger olmak için çıkmamıştım bu yola ama bir bulaştı mı insan blog hayatına çıkamıyor sayfaların arasından... İnternette geçirilecek boş zamandansa Bloglar arası geçişlerle faydalı şeyler, yeni hayatlar görmek inanılmaz keyifli bence... İyiki Aslı hanımın blogunu görüp takip etmek için blog açıp sonra üstüne bu kadar düşmüşüm bu işin...
Çok memnunum izlediğim insanlardan... =)


Birde bir tane daha teşekkürüm var o da NoNeLeSS'a... Güzel yorumu için... O demişki bloguna nazar boncuğu koy... Bende bütün resimlerime yerleştirdim nazarboncuklarını... =) Teşekkürler içten yorumun için...

Bir tane daha teşekkürüm var... =)
HEDİYE YARAT'a da KOCAMAN teşekkürler... Acaip gururlandım havlumu sitelerinin ana sayfasında ve satışlarında gördüğümde... =) Nacizane hediye isteğimi çok beğenipde sitelerine koymak istediler ama ben bu kadar güzel yansıtabilineceğini düşünmemiştim hiç... Gerçekden çok güzel... Hediye Yarat'ı mutlaka ziyaret edin göreceksiniz zaten benim havlumu... Daha önceden yayınladığım kayıtlardada var zaten... =)

FairY'lere inanmayan bizden değildir... =)

Fairy Fairy... =) Belki izlediğim eski bi filmden yada şuanda bilemediğim bir sebepten, çok seviyorum o kanatlı minik insancıkları... Elf'lerde keza aynı şekilde... Huzur buluyorum onların resimlerine bakarken... Sanki onlarla orda yaşıyormuşcasına eğleniyorum, mutlu oluyorum... O kadar içine çekiyor beni bu büyülü alem... Aynı şekilde bir blog var takip ettiklerim arasında orda büyülü malzemelere rastlıyorum ve inanılmaz hoşuma gidiyor o muazzam minyatürler... =) Minik iksir tüpleri bunlarda benim olsun hepsi hepsi hissi uyandırıyor bende... =)
Bloglarda gezinirken fairylere rastladığımda gözlerim kocaman açılıyor ve o büyülü dünya beni bütün sıkıntılarımdan kurtarıyor... Bu yüzden bütün arkadaşlarımla tanıştırıyorum onları... Bir sürü klasörüm var pc.mde Fairy başlıklı... Nette en çok araştırdıklarımdan... Özelliklede deviantart da en çok arama kısmına fairy yazarım saatlerce soluksuz bakarım resimlere... Nedense fairy demek peri demekten daha güzel gelir bana bu yüzden sürekli fairy diyorum... =)
Sevgilimin ne zaman canı sıkkın olsa hep fairy fairyler onun yanına gider... Arkadaşken bile gönderiyordum arada yanına... Benim bitanemde inanıyor fairylere... Yani biz inanıyoruz ve inanmayanlar bizden değildir diyoruz... Ama tabi bunu fazla dillendirmemekte fayda var... Çünkü herkes bu kadar normal karşılamayıp aksine garipseyebilirler... Ama seviyoruz ne yapalım... =)
Hep bizimle olsun fairyler... Hep huzur versinler...

Fairy by ~Piotr18Wch on deviantART

sana yazdım bunu...

Sana yazdım bunu... Çünkü içimdekileri dökmenin bir yolunu bulmalıydım... Aylardır ne kadar çok zorlandım bilsen... Ne kadar zor içinde saklamak birşeyleri... Her geçen gün uzaklaştığını bilmek... Kocaman buzdan duvarlar örmek sıcak ilişkimize... Herşeyi yok saymak bir çırpıda... Basite indirgemek... Değersiz hissedilmek... Aylardır hep rüyalarımda, şaka olduğunu söylediler bunun herşey normale dönmüştü, ama taaa ki sabah uyanana kadar... Sonra gerçeklerle karşılaşılan o sabahlardan işte bu da... Ben bu sabahları tek bir olayda yaşarım sanmıştım... İlk defa başka sebepten dolayı bu kadar etkileniorum belkide o kadar yoğun olmasa bile... Bu kadar değer verirken gördüğün değersizlik karşısında küçücük oluyor insan... görDÜĞÜN yazdımda aklıma geldi... Ayrıca ne kadarda kötü birşey çok sevdiğinin düğününde yanında olamayacağını bilmek... Herşeyi geçtim o düğün telaşında yanında koşturup heycanını ruhunda hissedememek... Eski Türk filmlerindeki gibi bu olayı bi drama çevirip sarılıp ağlayamayacağız bile bi önceki gün... Ya da bir sonraki gün gülemeyeceğiz karnımız ağrıyana kadar...
Çok dram yaptım... Heralde ben abarttım... Çünkü bunları burda dillendirdikten sonra hiç bir anlamı kalmayacak... Çünkü hiçbirşeyin senin içinden çıktıktan sonra karşıdakinden gelmesi hoş olmamıştır, değeri kalmamıştır... İçinden gelmeli sevmek... İçinden geldiği gibi sevmelisin...
Ben yanlış öğrenmişim arkadaşlık dostluk kavramlarını... Nolursa olsun candan olmuyormuş her zaman... Beklemek yanlışmış sadece verdiğin değere karşılık beklemek... Sinirden deliye dönmek bile aşırı sevgiden... Herşeyi heryerden kaldırıp atabiliyorsun yada silebiliyosun resimleri ama işte unutamıyor insan yaşananları o kadar kolay... Zaman, geçtikçe ilaç oluyor belki sinirine kızgınlığına ama kanayan yarana tuz oluyor... Biraz yumuşadın mı olaylar o kadarda vahim gelmiyor... İşte o gün daha kötü oluyor herşey... Düşünmeye başlıyorsun şöylede oldu böylede oldu... Belki unuttuğun anılar bile olmadık yerde aklına geliyor... Arkadaş dost muhabbetleri geçti mi hafifden burkuluyor insanın yüreği... Ama soruyor kendine bir tek ben mi düşünüyorum... Ben bütün bu anıları tek başımamı edindim... Bulamıyor cevabını maalesef... Çünkü iki tarafında cevap hakkı doğabilecek kadar bile iletişimi yok... Zaten cevap hakkı sendeyken kullanmadığın için oldu ama herneyse... Sorun orda değilde geçen zaman içerisinde nasıl olurda bu şekilde karşılıklı tepkisiz kalındı... Yani keşke madem ben haksızım ben kötüyüm keşke arayıp bağırıp çağırsaydın... Söyleseydin benim suçumu yüzüme vursaydın... Ne bilim işte her türlü ulaşabilirdin bana... Mail atabilirdin msj atabilirdin mektup bile yazabilirdin... Bir kerede sen deseydin çok özlemişim seni diye... Bir kerede sen kurtarsaydın arkadaşlığımızı... Çok mu zor geldi düğün tarihin belli olduğunda aramak çok mu zordu telefonun tuşlarına basmak...
Şu an ki gelinen nokta bi uçurum... Kilometre olarak yaklaşsanda manevi olarak ışıkyılı oldu uzaklığımız... Bu ışık yılını bir saniyede geçebilen tek bir araç var o da karşılıklı sevgi... Çünkü ne ben tek başıma çalıştırabilirim o aracı ne de sen... O yol bitmez artık... Farklı noktalardan birbirlerine doğru ilerleyen iki arkadaşken aynı noktadan zıt yönlere birbirlerine sırtı dönük ilerleyen matematik problemleri olduk biz... Ya sen çok iyi bir matematikçi değilsin ya da ben çok iyi edebiyat yapamıyorum... Mantık olarak baksam olmuyor felsefe yapsam olmuyor sosyolojik değerlendirsem olmuyor sanatsal yaklaşsam olmuyor... Her yolu denedim... Elim kolum bağlanıyor... Telefonu elime aldığımda tuşlar basmıyor... Sende biraz çabalasaydın belki ortak paydada buluşurduk...
Kaybetmek bir insanı çok zor olduğu kadar çokta kolay... En ufak kıvılcımların yangınlara sebep olması gibidir bu... Ne kadar çok büyürse yangın o kadar yer kaybolur... Koca yangın sana arkadaşının küllerini savurur her rüzgarda... Bir insan bir çok açıdan kaybedilebilir birilerini aslında; kimi zaman kapatmıştır hayata gözlerini sen onu kaybetmişsindir, kimi zaman arkasına bile bakmadan gitmiştir hayatından sen onuda kaybetmişsindir... Kardeş yönünden veriyorum bende kayıplarımı nedense... Çok değerlilerinden seçiliyor kayıplar... Sadece bir kere kaybettikten sonra hayatında, çok değerli olur insan, o gün anlarsın kaybetmediğin herkesin değerini... Ama yaşamadan anlaşılamaz bu... Kızmıyorum bu yüzden kaybetmeyenlere... Kaybeden olarak... Artık herkes hayattayken de çok değerli benim için... Ama değerini bilenlerin sadece... Sen bunu anlayamadın...
OLMADI...
Herneyse bu kadar kasvetleştirmeyeyim durumu...
Bir nevi yazdım rahatladım... Benden çıktılar... Ve sana ulaşmayacaklar...
Kendine iyi bak bundan sonra...
Çokta mutlu ol...

Best Friend poster by ~Firegale on deviantART

Best Friends? by ~hutt-boy-24-7 on deviantART

bebiş =)

Çok güzel bir blog buldum... Böyle baktıkça bakası geliyor insanın... Bütün gün bu sayfaya bakılabilir yani... O kadar tatlı ki bebekler insanın içinden sarılmak geliyor... El kadarlar... Ve mükemmeller... Gerçek gibi... Bunlardan edinmek isterdim... Ama Türkiyede zor... Ama böyle bir becerim ve gerekli malzemelerim olsun isterdim... =) Çünkü inanılmaz derecede tatlılar... İnsan satamaz hepsini kendine saklar diye düşünüyorum ben... Birgün benimde olsun bu bebeklerden noluuurrrrr... =) Tebrik ediyorum yapanları kocaman...