Her bu sayfayı açışımda bekliyorum öyle... Ne yazsam diye... Aklımdan bir sürü şey geçsede hepsini yazıya dökmekte zorlanıyorum... Aşkımı yazmaya korkuyorum... =( ya da onunla ilgili korkularımı yazmaktan... Güzel şeyler yazmak istiyorum ama içimdeki huzursuzluk buna engel oluyor... Neyi nasıl nerden anlatsam bilemiyorum... Herşey çok garip hayatta... Bazen o kadar güzel oluyor ki herşey inanamıyorum bu kocaman bir korku yaratıyor bende... Bazende çok zor oluyor herşey nasıl başa çıkacağımı bilemiyorum... Kafamda bir sürü plan var... Ama hiç birini hayata geçiremiyorum... Tek düze yaşamak beni sıktığı gibi "Bitanem"i de sıkar diye korkuyorum... Çünkü hala isyan etmediysem birşeylere bu sadece "O"nun içindir... "O"nunla, en sıradan şeyler bile büyüleyici geliyor bana... Sanki "O" yokken ben yaşamıyormuşum, sanki "O"nunla doğmuş büyümüşüm... Hayatımın merkezine oturttum, dünya "O" olduğu için dönüyor... Bir çok felaket "O" var diye beni bulmuyor... Ama bir yandan da olumsuzlukları düşünüyor insan... Hiç ummadık anda akla gelebiliyor birgün gidebiliceği... Soruyorum sonra... Yüzüne bakıyorum ama kendi kendime konuşuyorum...
- Sen gidersen ben ne yaparım diyorum ??
Sebepsiz gözlerim doluyor... Tamamen bozuk psikolojinin meyveleri bunlar biliyorum... Ama çoğu zaman engel olsamda oluyor işte... Hiç bir güzel şeyi bunları düşünerek mahvetmiyorum tabiki... Çünkü o zaman doktorluk boyuta gelmiş olurum... =)
Bildiğim birşey daha var ki acılara çok dayanıklı olduğum... Aslında bu her insanda olan birşey ama bazen insanlar kolayı seçiyorlar boşvermiş yaşıyorlar hayata değer katmaktansa... Benim değerim "Sevgilim"... O bana "Hediye"... Eşsiz güzellikte... Giderse bile dayanırım yokluğuna ama öldürmem gömmem asla içime... Yinede yaşarım onla ben... Koyamam kimseleri yerine...
Bir sürü güzel şey düşünüyorum "O"nla ilgili... Hepsine gerçek olucak umuduyla sarılıyorum... Ve sarılarak uyancağımız o tatili bekliyorum...........


Amaçsız başlanılan bir yazı bile bağlanıyor işte biryerlerden biryerlere... İnsan her kafasından geçeni tuşlamaya başlıyor birden... Bir de bakmışız dökülmüş içimizden geçenler sıralanmışlar önümüze... Ama ilaç gibi geliyor paylaşmak bunları... Bir dosta anlatmaktan daha kolay oluyor... Ben ki dost arkadaş kavramlarını çoktan kaybettim... Hayatımdaki insanları neye göre sınıflandıracağımı bilemiyorum... Herkesi olduğu gibi kabul ettiğim halde işler neden sarpasarar ki ?? Neden insanları tanımak bu kadar zor... Bazen çok yakın hissettiğiniz insanlar neden birden uçurumun diğer kıyısında... Samimiyet denilen şey bozulabilcek birşey mi ?? Kim yalancı, kim kendini kandırıyor ?? Yine ortaya "Sevgilim" çıkıyor... Onun arkadaşları ve arkadaşlıkları... Çok farklı gerçekten... Nerden buldun "aşkım" o güzel insanları sen... =)
Benim "bitanem" hem sevgilim hem arkadaşımdır benim...
Çevremde hiç kimseyi bulamıyorum bazen yürekten tamamen gerçekten...
İş yerinde bile o kalabalıkta yalnız kalıyorum... Bir elin 5 parmağını geçmiyor canım benim, abim, ablam dediklerim... İnsan özlüyor bazen olmayan arkadaşlarını... Sarılası geliyor her dost görünene... Sarılmak öyle gariptir ki bağlar insanları birbirine ve en güzel sevgi gösterisidir bence hem arkadaşı hem aşkı samimiyse çok güzel anlatır...
Bir annem birde sevgilim sarılabilir sadece öyle... Şeeeeeeyyyy... =( birde ablam sarılırdı...